Riemens-Hendriks, L.A.M. (Leo) & M.A.P. (Rietje)

wanneer Don Alvaro de dochter van de markies van Calatrava, Leonora, wil ontvoeren, schiet hij per ongeluk de markies dood. De geliefden vluchten, maar ieder naar een ander oord. Leonora vlucht naar een klooster waar zij ontvangen wordt door Fra Melitone, die haar als heremiet de bergen instuurt. Alvaro heeft dienst genomen bij de Spaanse troepen die aan de macht zijn in Italie. Op een dag redt Alvaro het leven van een man: Leonora's broer, Don Carlo. Beiden weten echter niet van elkaar wie ze zijn en ze sluiten vriendschap. Ze besluiten samen op te trekken tegen de vijand.

Als Alvaro zwaar gewond raakt, vertrouwt hij zijn papieren aan Carlo toe. Tussen deze papieren vindt hij een portret van zijn zuster Leonora. De vriendschap verandert in woede en bloeddorst. Nadat Alvaro voldoende hersteld is, komt het tot een duel tussen beide mannen. De beide partijen worden gescheiden door een groep voorbijtrekkende soldaten en het duel kent geen winnaar en verliezer.

Alvaro trekt zich als pater Raffaele terug in het klooster bij pater Melitone. Don Carlo geeft echter de strijd niet op en komt Alvaro opzoeken om te duelleren. Tijdens dit gevecht raakt Carlo dodelijk gewond. Wanneer Alvaro voor Carlo een biechtvader gaat halen, ontmoet hij een heremiet. Hij herkent in haar zijn geliefde Leonora. Als zij hoort dat het Alvaro is geweest die haar broer dodelijk verwondde, is het te veel voor haar. Voordat zij haar laatste adem uitblaast en haar ogen sluit, vergeeft zij haar oude geliefde toch deze doodzonde. De macht van het noodlot is groot... Bron: www.dse.nl/pso.

LEONORA: Pace, pace, mio Dio! Cruda sventura M'astringe, ahimé, a languir; Come il dì primo Da tant'anni dura Profondo il mio soffrir. L'amai, gli è ver! Ma di beltà e valore Cotanto Iddio l'ornò. Che l'amo ancor. Né togliermi dal core L'immagin sua saprò. Fatalità! Fatalità! Fatalità! Un delitto disgiunti n'ha quaggiù! Alvaro, io t'amo. E su nel cielo è scritto: Non ti vedrò mai più! Oh Dio, Dio, fa ch'io muoia; Che la calma può darmi morte sol. Invan la pace qui sperò quest'alma In preda a tanto duol.