Venne-Vluggen, JJJ v.d.
V46
Geruimd
- Een kruis -
Hier rust / J.J.J. van de Venne / bij leven hoofddirecteur / openbare werken Maastricht / officier in de orde van / Oranje Nassau / * Meerssen 1913 / † Maastricht 1977 / echtg. van / T.Vluggen / * Meerssen 1916 / † Maastricht 1982
De ouders van Jacobus Joannes Josephus VAN DE VENNE waren: Joseph Marie VAN DE VENNE en Maria Gertruda Catharina DUCHATEAU.
Jacques werd geboren op 18 oktober 1913 te Meerssen. Hij huwde Hubertina VLUGGEN, dochter van Johannes Martinus VLUGGEN en Elisabeth KONINGS, 5 oktober 194 te Meerssen. Hij overleed onverwacht op 29 november 1977, 64 jaar oud te Maastricht en werd 3 december 1977 te St. Pieter bijgezet. Socioloog en hoofddirecteur van Openbare Werken te Maastricht. Officier in de Orde van Oranje Nassau. Hubertina VLUGGEN werd geboren op 13 oktober 1916 te Meerssen. Tiny overleed 8 mei 1982, 65 jaar oud te Maastricht en werd 12 mei 1982 bijgezet te St. Pieter.
Jacques van de Venne: een held.
Ambtenaren hebben invloed, die soms groter is dan die van politieke machtsdragers. Jacques van de Venne, in de stad beter bekend als Drs. J.J.J. van de Venne, was zo'n invloedrijke ambtenaar bij de Gemeente Maastricht: hij was hoofddirecteur van openbare werken van 1955 tot 1977. Hij was een autoriteit op het gebied van stedenbouw in Nederland. De stadsuitleg van Maastricht met brede groenstroken tussen de verschillende wijken met ieder hun eigen voorzieningen is een voorbeeld van geslaagde naoorlogse stadsuitbreiding met behoud van de monumentale stadskern. Van de Venne maakte optimaal gebruik van de bevoegdheden die aan hem waren gemandateerd, maar wel binnen de democratische grondregels. Hij besefte altijd dat gezagsdragers boven ambtenaren staan; zij zijn politiek verantwoordelijk voor wat hun ambtenaren doen en zij moeten kunnen rekenen op de loyaliteit van de ambtenaren. Zijn invloed was echter enorm. Veel ambtenaren hadden dan ook zo'n ontzag voor hem dat ze uit de lift stapten als van de Venne naar binnen kwam. Voor dat gedrag had van de Venne weinig waardering. Zeker niet als zo'n onderkruiper in groter gezelschap dan wél een keer durfde te blijven staan. Dan moest zijn secretaresse Els Budé die persoon opbellen met de vraag waarom hij het bestaan had in de lift te blijven staan terwijl de hoofddirecteur was ingestapt.
Tekening in Limburgs Dagblad van 28 augustus 1971.
1976: J.J.J. Van de Venne. Bron: VJJverkeerenvervoer.pdf.
Jacques van de Venne, hoofddirecteur van de dienst Openbare Werken.
Van de Venne reed iedere zondag door de stad om te zien of er soms ergens losse stenen lagen of dat er iets kon worden verbeterd in de stadsuitleg. Dat gaf hij de volgende morgen door aan de betreffende afdeling. Hiervoor had hij een aparte blok met gekleurd papier en iedere opmerking werd op een apart blaadje verstuurd. Een keer had Els 's morgens een groot gat in het fietspad op de Wilhelminabrug ontwaard, heel gevaarlijk. Dus ze gaf het op de methode van Van de Venne meteen door aan de afdeling stratenmaken. Daags daarop kreeg ze het briefje terug met de opmerking dat het hoofd van de afdeling stratenmaken geen opdrachten van een secretaresse hoefde aan te nemen. Toen heeft Van de Venne toch maar zelf even gebeld.
In ambtelijke vergaderingen maakte Van de Venne de dienst uit, maar hij wist dat te doen met een zekere zelfspot en met respect voor de deskundigheden van de ambtelijke adviseurs. Was hij eenmaal gewonnen dan bleef hij ook achter dat standpunt staan en verdedigde dat met verve en met vakmanschap. Dat is nu wel eens anders. Wat dat betreft hoeven veranderingen in ambtelijke cultuur niet altijd verbeteringen te zijn. Bron: Zicht op Maastricht.
Het gerenoveerde Stokstraatkwartier werd in het voorjaar van 1973 geopend door Prins Claus. Er verscheen gelijktijdig een lijvig boekwerk waarin de hoofddirecteur Openbare Werken van Maastricht, Jacques van de Venne schreef: “Het Stokstraatgebied anno 1953: een stadsdeel met erbarmelijke woningtoestanden, maatschappelijke achterstand en sociale ellende, amper verborgen achter gevels van vaak monumentale allure. Het Stokstraatgebied anno 1973: een gebied met exclusieve winkels, ‘gekwalificeerde bewoners’ en instellingen van importantie, waarvan de allure mede wordt bepaald door de charme van zijn gerestaureerde of vernieuwde oude gevels.” Van de Venne was trots op “zijn” werk, op het feit dat hij voor Maastricht een nieuwe “city” had gemaakt, zoals hij het noemde.
Het Standbeeld van Batteraof Pieke en zijn hond Maoke (1996) van Joep Nicolas van Ronkenstein in de Stokstraat. Pieke is een personage uit de roman Pieke oet de Stokstraot van Bèr Hollewijn. Foto: Roy Henket.
Het plan was in de jaren vijftig ook bijzonder. In veel andere steden werden oude buurten toen niet gerestaureerd, maar met de grond gelijk gemaakt waarna er nieuwbouw verrees. Licht, lucht en ruimte moest er komen. Dat werd in het Stokstraatkwartier bereikt door de vele bouwsels in de achtertuinen en binnenplaatsen te slopen. Het aanzien aan de straatzijde moest zoveel mogelijk gehandhaafd blijven.
Bob Sweering, opvolger van Jacques van de Venne, noemt de bemoeienis van Monumentzorg als factor van groot belang bij de renovatie. Die bekeken elk detail op de bouwtekeningen. Sweering kwam in 1959 naar Maastricht en begeleidde het hele bouwtechnische proces in de Stokstraat. Hij kijkt eveneens met trots en tevredenheid terug. Dat de sfeer van toen is verdwenen vindt Sweering niet meer dan logisch. De krotten moesten worden opgeruimd en het is prachtig dat de monumenten zijn gebleven. Bron: Geschiedenis Andere Tijden: Stokstraat - Een nieuwe ‘city’.
Het Van de Vennepark in Maastricht-West is naar Dhr. Van de Venne genoemd.
29-11-1977
Graf geruimd op 18-9-2018
Bodemgraf
Beperking in gebruik