|
 
Justin Hubert Antoinevan de Port - Marie Josephe Rolande Pieters
K RD - Een mozaïek van Marianne Van der
Heijden -
Voorstelling niet meer te duiden.
Justin van de Port / 9-5-1895 8-10-1967 / Rolande Pieters
/ 2-3-1897 31-8-1989
De ouders van Justin Hubert
Antoine VAN DE PORT waren:
Franciscus Justinus Lambertus VAN DE PORT geboren op 11 januari 1863 te
Neeritter. Hij huwde Helena Maria Hubertina BERGHOF 16 december 1886 te
Amstenrade. Franciscus overleed 1 oktober 1910, 47 jaar oud te Maastricht.
Helena Maria Hubertina BERGHOF geboren op 10 november 1860 te Maastricht. Helena
overleed 6 mei 1938, 77 jaar oud te Maastricht.
Justin werd geboren op 9 mei 1895
te Maastricht. Hij overleed 8 oktober 1967, 72 jaar oud te Maastricht en
werd begraven op 12 oktober 1967 te St. Pieter. Rolande werd geboren op 2 maart 1897. Zij overleed
31 augustus 1989, 92 jaar oud te Maastricht en werd 5 september 1989 bijgezet te St. Pieter. Justin was
assuradeur en kunstschilder van beroep. Zie:
https://rkd.nl/nl/explore/artists/102849.
|
 |
 |
 |
|
Een
kunstwerk gaat verloren?
|
 |
 |
| Bron: De Tijd van
16 april 1941. |
|
MARIANNE VAN DER HEIJDEN
(Kerkrade 1922 – Maastricht 1998)
Marianne van der Heijden studeerde tussen 1945-1950 monumentale vormgeving aan
de Rijksacademie Amsterdam o.l.v. professor Heinrich Campendonk, in zijn jongere
jaren lid van de befaamde schildersgroep Der Blaue Reiter, waarvan ook Wassily
Kandinsky deel uitmaakte. Hij bleek een mild mens, maar als monumentaal
vormgever een strenge leermeester: "Op de muur wordt niet gelachen en niet
gehuild."
Na haar studie keert ze terug naar haar geboortestreek, waar ze al gauw naam
maakt.
Een studiereis (Prix de Rome 1951) versterkt haar liefde voor het mozaïek. Ruim
twintig jaar voert ze op diverse plaatsen in het land haar ontwerpen in steen en
als glas-in-lood uit, veelal voor de overheid en kerkelijke opdrachtgevers. Het
"vrije werken" bewaart ze voor de tijd tussen de opdrachten in, zoals ze dat al
op de academie deed.
In 1970 stopt ze daar radicaal mee; het
christelijke geloof en werken volgens voorschriften spreekt haar niet langer
aan. Uiteindelijk blijkt niet Campendonks, maar Kandinsky’s credo het hare: "De
kunstenaar moet iets te vertellen hebben, want zijn opgave is niet de beheersing
van de vorm, maar het aanpassen van de vorm aan de inhoud." Haar eigen emoties,
belevingen, fantasieën en angsten worden onderwerp van haar werk, waaraan ze met
grote gedrevenheid werkt.
Tot 1992 exposeert ze jaarlijks, vaak meer dan eens. De gelukservaring om als
kunstenares eindelijk vrij te zijn wordt echter regelmatig afgewisseld met
ervaringen van diepe verlatenheid, verlangen naar bevrijding van alles wat een
mens aan aarde kluistert.
”Marianne van der Heijden heeft in die ontwikkeling naar een vrije beeldtaal,
bedoeld om het onzichtbare en onzegbare uit te drukken, altijd een stille rol
gespeeld” schreef kunstcriticus Willem K Coumans in zijn boek "Marianne van der
Heijden, van iconografische zekerheid naar innerlijk spreken".
"Visueel lawaai" is haar vreemd. Toch kan het er in haar binnenwereld onstuimig
en zelfs adembenemend toegaan.
Haar laatste werk, pastels en beelddagboeken, ontstaan na het overlijden van
haar partner in 1994, laat dat op indrukwekkende wijze zien. Vrij van iedere
conventie, op een volstrekt persoonlijke manier en met een vakmanschap dat
alleen wordt bereikt door een leven lang woekeren met een gegeven talent,
spreekt ze met een kracht die ieder woord te boven gaat.
Werken van haar zijn opgenomen in diverse musea en collecties, waaronder Museum
Schloss Moyland (Bedburg-Hau, Duitsland), Bonnefantenmuseum (Maastricht), Museum
Van Bommel Van Dam (Venlo), Catharijne Convent (Utrecht), Océ van der Grinten
(Venlo), DSM kunstcollectie (Heerlen), Provinciale Staten van Limburg, Gemeente
Maastricht.
Dagblad De Limburger van 26
januari 2013:
 
Zie verder:
Kerkgebouwen in Limburg en
Kunst in de Koepelkerk Maastricht. |
