Funiculì Funiculà is waarschijnlijk het bekendste Napolitaanse volkslied. Het lied werd geschreven in 1880 door Peppino Turco (tekst) en Luigi Denza (muziek) ter gelegenheid van het feest van Piedigrotta, op 8 september van dat jaar. Sinds de jaren dertig van de 19e eeuw werd op dit festival een schrijfwedstrijd voor Napolitaanse liederen gehouden. Turco en Denza schreven dit lied voor de grap, in Napolitaans dialect, naar aanleiding van de opening van de eerste kabelbaan (funicolare) op de Vesuvius op 6 mei 1880, die de toeristen naar de krater van de vulkaan bracht. Het lied won de wedstrijd op het festival en wordt sindsdien beschouwd als het lied dat aan het begin stond van de bloei van de Napolitaanse liedtraditie.

In de Jordaan in Amsterdam werd een variant bekend waarin zowel de Jordanese liefde voor het Napolitaanse lied als voor jenever tot uitdrukking kwam.

Jajem, jajem, jajem moet er zijn.

We nemen er een, we nemen er twee, we nemen er drie, we nemen er vier.

En als er dan geen jajem is dan drinken we maar bier.

(Jajem is bargoens voor "jenever".) Bron: Funiculì Funiculà - Wikipedia.

De Nieuwe Koerier van 20 oktober 1891.

Een Maastrichtse variant op deze melodie is "Meer dao ligk 'nne goovie in 't water":

Refrein:
Meer dao ligk ‘nne goovie (deender) in ’t water,
Verzoep ‘m mer, verzoep ‘m mer.
Meer dao ligk ‘nne goovie in ’t water,
Verzoep ‘m mer, ('t is Kesseleers), verzoep ‘m mer.
la, la, la, la, la, la, la, la, la, la
Verzoep ‘m mer, verzoep ‘m mer.
la, la, la, la, la, la, la, la, la, la

Verzoep ‘m mer, verzoep ‘m mer.


Uit de gezinskaart Kesselaer-Reijers: agent van politie lees: badmeester. Hij wordt bij zijn pensionering badmeester in de Bogaardenstraat 38 te Maastricht bij de Maastrichtsche Badhuismaatschappij.
Uit de Limburkoerier van 20 augustus 1921:

Jos Perry schrijft in het boek: Roomsche kinine tegen roode koorts: arbeidersbeweging en katholieke kerk in Maastricht 1880-1920 - Amsterdam 1983 over de rol die Kesselaer speelt tijdens de staking van de glasblazers tegen Regout in 1895. Kesselaer zou "aan het venster" afgeluisterd hebben teneinde socialistische grondslagen op te merken in een vergadering van de aardewerkers. Vandaar de wens om hem "te laten verzuipen"?

En de naam van Kesselaer wordt spontaan "meegebruld". Waarom? Zijn afluisterrol tijdens de staking?

Hoe kwam men in deze tijd aan deze melodieën? Er was nog geen radio. Wel was er op kermissen, markten en cafés draaiorgelmuziek te horen met melodieën uit bekende operettes e.d. In de fabrieken werden liedjes gezongen, vaak afkomstig uit het Waalse. Soldatenliederen waren alom bekend. Fons Olterdissen maakte dankbaar gebruik van deze bekende melodieën en schreef er een tekst in het dialect bij. Fons woonde aan de Boschstraat en zal wellicht vaker geïnspireerd zijn door de klanken uit de omgeving welke zijn raam binnenwaaiden. Met dank aan Dhr. Huub Noten (†).

De "handboeien" (knevelketting) van Antoon Joseph Hubert KESSELAER. Met dank aan Dhr. Jo Kesselaer.

Frans Karel van de Laar maakte de beeldengroep "Dao kómme ze", een beeldengroep van bekende stadsfiguren, gemaakt in 1911. Goovie Kesselaer zorgt voor de openbare orde. Deze beeldengroep is te bewonderen in de entreehal van het hoofdbureau van Politie te Maastricht. Bij gelegenheid van de verhuizing van het politiebureau van het Vrijthof naar de Sint Hubertuslaan werd een burgercomité opgericht onder leiding van F. Dassen. Dit comité zamelde zestienduizend gulden in waarvoor een bronzen afgietsel kon worden laten gemaakt, een geschenk van 'de Maastrichtse burgerij' aan de gemeentepolitie. Bron: Ubachs/Evers, Historische Encyclopedie Maastricht - 2005. Foto: Breur Henket.